|
Gastenboek
Thea de Visser |
| mail:infopraktijkdV@planet.nl |
Op deze pagina kunt u uw reactie geven,
opmerkingen maken en/of vragen stellen.
Als u dat via de aangegeven Email doet en u uw bericht vertrouwelijk
wilt houden, kunt u dat daarbij aangeven en wordt dat natuurlijk in acht
genomen.
Onderstaand een greep uit eerdere reacties.
|
| 5 mei 2003 |
|
|
De dag kan niet toepasselijker,
dat ik deze reactie schrijf na lezing van uw boek. Dit boek is een
levensgeschenk. Ik ben onzettend blij zoveel herkenning te vinden, waar
ik eerder met mijn echtscheidingssituatie nergens klankbord voor vond.
De kwalen en ziektes van mijn kinderen ben ik nu ook heel anders gaan
bekijken. Natuurlijk komt het door onze problemen, dat ze zo te lijden
hebben gehad. Ik heb nu andere hulp gezocht en weet me nu gesteund en
veel menselijker behandeld.
Ik wil eigenlijk zeggen dat uw boek inderdaad de aanzet is geweest om de
zaken eens heel anders te gaan bekijken. Een BEVRIJDING dus! Ik heb de
hoop met deze ingeslagen weg een echt vrij mens te worden, eindelijk
losgekomen van mijn verleden dat mij ingeklemd hield. |
|
F.H. te D. |
| 4-8-'03 |
|
|
Al lezend in uw boek kwamen zo
ongeveer al mijn gezins- en familieleden uit de bladzijden oprijzen.
Ongelooflijk hoe herkenbaar uw analyses zijn, van de borstkanker tot het
naturisme, over de onzekere vreemdganger, de onfatsoenlijke en de niets
ontziende heerszuchtige. Met en passant ook nog even de vijandige broers
en zussen. Zoveel herkenning achteraf, maar ook bevestiging van wat ik
al die jaren zelf al had ontdekt. Ik denk dat veel mensen erg veel steun
aan uw boek zullen hebben. Voor mij was het prima dat ik de grote lijnen
netjes op een
rijtje gezet aangereikt kreeg. |
|
D.G. te B |
|
|
|
|
--------bij mijn schoonzus heb ik wat in uw
boek zitten lezen. U lijkt mij zeer bewogen. Met het wel en wee van onze
samenleving. Graag zou ik u het een en ander willen voorleggen
------------------------------------------- |
|
K.Z. te H. |
| |
|
|
Als psychotherapeut zijn wij nogal geschrokken
van uw boek, nadat een patient in onze praktijk (4 psychologen, 2
psychiaters) uw boek aan mij ter lezing had gegeven. Wat bleek onze kijk
tot dan toe (11 jaar gezamenlijke praktijk) oppervlakkig te zijn. Er
ging een verborgen wereld voor ons open. Uw verworven inzicht in de
echtscheidingssituatie van zovelen heeft in ons wekelijks intern overleg
tot behoorlijke opschudding geleid. Verbijsterd over de blootlegging van
zoveel cruciale details die ragscherp in de puzzel passen die vele
echtscheidingen incompleet en onverwerkt houdt. Een collega-therapeut
zag nu pas punten uit haar eigen echtscheiding van enige jaren geleden,
die door uw beschrijving in de samenhang alsnog opgehelderd konden
worden. Ikzelf ben nu gaan zien - en het valt mij best moeilijk dat te
bekennen - dat ons werk amper helpen mag heten, we kenden de diepten van
deze problematiek onvoldoende.
Ook was er weerstand: de collega-therapeut die zelf al bij een 3e vrouw
kinderen heeft had uw boek al bij blz.22 terzijde gelegd met de
mededeling: hier heb ik niks mee. Wij weten nu: het was al te
confronterend. Maar wat je niet onder ogen durft te komen, kun je niet
veranderen. Dat is toch de kern van onze hulpverlening. Wij zitten hier
nu ook wel zelf met het nodige werk aan de (eigen) winkel. |
|
A.K. te A. |
|
|
|
|
Vanaf mijn 17e probeerde ik aan mijn vader (die
al vroeg ons gezin had verlaten) vragen te stellen over het waarom. Dat
was een moeizaam traject waar eigenlijk niets uit is gekomen. Ik ben nu
29 en vorig jaar bleek hij plotseling overleden te zijn. Mijn vragen
zouden voorgoed onbeantwoord blijven.
Een paar weken geleden kwam een tante met uw boek aanzetten. Een wonder
is het, want nu zijn al mijn vragen alsnog beantwoord geworden. Ik ben
voor het eerst naar zijn graf gegaan en heb het hem verteld. Ik kan nu
ook vrede met zijn dood
hebben. |
|
J.G te M. |
|
|
|
|
Ik werk als verpleger in een ziekenhuis. In de
nachtdienst zag ik bij een vrouw op het kastje naast haar bed een boek
liggen dat mijn aandacht trok. Ik ben er in gaan lezen nadat deze vrouw
zienderogen opknapte hoewel ze daar met terminale borstkanker lag. Ze
vertelde dat ze hoop had gevonden al lezend, waar ze die nergens meer
had kunnen vinden. Dat er nu toch opheldering was gekomen. Daarop kon ze
gaan, wilde ze ook liever gaan. De moed om in haar gezin dit alles nog
recht te gaan zetten had ze niet meer, wilde ze ook niet meer opbrengen.
Weten was haar nu genoeg. Ze stierf een paar dagen later.
Ik wil bij u een hele doos van die boeken bestellen, om "hoop" te kunnen
doorgeven aan hen die nog willen doorgaan en "weten" aan hen die willen
afronden. |
|
F.W. te A. |
| |